Hier ben ik weer, zittend aan hetzelfde bureau als altijd, zo rond de klok van negen ’s avonds… en dat terwijl iedere andere niet-hetero waarschijnlijk op dit moment aan het daten is – in ieder geval, zo voelt het nu toch aan. Had ik maar dat stomme roze papiertje… Dat gezegd zijnde, in plaats van naar de tv keerde ik de bureaustoel weeral naar de laptop… OK, ik pleit schuldig: ik ben een online dater, betrapt op heterdaad, maar moet ik mezelf daarvoor aan jullie verantwoorden? Dacht het niet! Hoewel mijn ervaringen met dit soort dates in het recente verleden niet zo fantastisch zijn afgelopen (om beleefd te blijven), geloof ik nog steeds dat dit medium kan werken voor diegenen onder ons die een beetje teruggetrokken zijn…, zoals mezelf. Maar hoe werkt zoiets als een online date precies? Hoe verander je een virtuele date in een visuele, auditieve en – veel belangrijker – tastbare date? Als het op online aankopen aankomt in onze gekke wereld, wat is dan in godsnaam het beste shoppingadvies?

Een klassieker onder de beginnersfouten is de zoektocht naar vulgaire – niet sexy, echt vulgaire – foto’s. De potentiële lover van je dromen die hier op het 17” scherm te bewonderen valt bezorgt je misschien dan wel ogenblikkelijke opwinding (en wie weet wat nog allemaal)…, maar wil je echt een romantisch ‘iets’ beginnen met een halfnaakte ‘stud’ die direct zijn goodies aan iedereen laat zien? Is dit echt de boyfriendfoto die je aan al je girlfriends wil laten zien? Laat staan aan je dierbare mams?! Niet zo opwindend meer, toch? Als je dan echt deze persoon wil contacteren, behandel hem dan als de prostituee die hij werkelijk is. Doe er wat casual small talk mee en geef gevat commentaren over zijn playgirlfoto’s…, dat zal ze leren! Eigenlijk moeten we medelijden hebben met dit soort mannen, want bedenk eens hoe zielig en wanhopig ze niet moeten zijn als ze op deze manier de liefde gaan zoeken…

Bericht aan onszelf: als de match een te goeie catch lijkt, houd jezelf in! Er moet gewoon wel iets mis zijn met zulke kerels. Als het dan zo’n onwaarschijnlijk goeie vangst is, waarom zoekt deze persoon dan zijn ‘plus one’ op het net? Dit is waarom. Uitleg nummer één: de persoon in kwestie heeft een hart dat al zoveel littekens heeft dat hij een volgende breuk niet meer aankan in het echte leven. Hij kan niemand meer vertrouwen uit schrik om weeral gekwetst te worden en weer van nul af aan te moeten beginnen. Via het internet proberen ze ‘the moving-on thing’ te doen, ze denken dat ze door nieuwe mensen te leren kennen wél over die ‘ooit-zo-vurige’ liefde heen zullen geraken. Uitleg nummer twee is zelfs erger. Iedere dag opnieuw komen we deftige mensen tegen die leven en laten leven, maar op de gekste momenten komen we ook andere mensen tegen… hypocrieten! Dit speciale soort mannen ziet er aan de buitenkant zeer normaal uit en zelfs leuk, maar op het ogenblik dat we verder geraken dan dat omhulsel treffen we een ware rampsite aan – die een beetje lijkt op Ground Zero als je ’t mij vraagt. Ik heb het over issues…, serieuze issues: schizoïde, neuroses…

Gelukkig vermelden de meeste sites effectief de stad waarin iedere hopeloos zoekende participant verblijft. Als deze stad véél te ver ligt van je woonplaats, maak dan een doordachte keuze over de mogelijkheid om iets met die jongen te beginnen. Latrelaties kunnen werken, maar onthoud dat er een zekere prijs aan vast hangt. Afstand kan veel dingen opwekken, zoals jaloezie, onzekerheid, het uitgeven van kleine fortuinen aan treintickets, misverstanden, het gemis van elkander, op voorhand geplande liefde en seks… en naarmate de tijd vordert komen er meer en meer testen der tijd. Hoewel, als je elkaar echt door en door vertrouwt en als de communicatie tussen jullie twee uitstekend te noemen is, dan bestaat de kans op slagen wel degelijk. Bovendien, iedere relatie vergt de nodige inspanningen. Eigenlijk zijn er wel wat voordelen aan het fenomeen latrelatie: je hoeft hem niet direct te laten zien aan betekenisvolle anderen, hij zal je niet vervelen – daar de tijd samen kostbaar is, je krijgt veel vrije tijd met je vrienden…, maar vooral: als het uitdraait op een pijnlijke break-up, dan hoef je hem niet te ontlopen! Je hoeft niet meer voorzichtig te zijn om hem niet tegen ’t lijf te lopen in de supermarkt, bijvoorbeeld.

In een wereld vol met handige spitstechnologie zou het gemakkelijker moeten zijn geworden om een liefde te kunnen vinden voor die bewuste 10% van de bevolking. Daar heb ik zo toch mijn twijfels over! Goed goed, er zijn meer mogelijkheden om meer kandidaten te vinden, maar is het daarom gemakkelijker? Niet echt. We komen steeds meer nieuwe mensen tegen op deze manier, maar we leren ze niet echt persoonlijk kennen… Wanneer dat wel gebeurt wordt het onschatbaar ingewikkeld. Ik vind deze gedachte wel wat: “Liefde ‘wereldwijd’ zoeken is een manier van het zoeken naar controle van wie je toekomstige partner gaat zijn.” Niets gebeurt zo nog spontaan en liefde op het eerste gezicht – het leukste gevoel aller tijden – is lang niet hetzelfde als in de realiteit. Al bij al heb ik nog steeds niet gevonden waarnaar ik op zoek ben…, maar ja, wat is het nut van alleen te zoeken in één richting? Nu mijn zelfvertrouwen op straat begint te stijgen…, zou het kunnen dat ik mijn grote liefde nader?

Over de persoon geraken waar je zo lang mee samen was; de persoon met wie je zo lang was. De persoon die nu eenmaal je leven leuker maakte, de persoon met wie je het bed zo vaak deelde.

Niet altijd makkelijk, maar het is verdomme nodig. Als je na een relatie van drie jaar (inclusief een poosje samenwonen) weer op eigen benen staat omdat alle mooie dingen nu éénmaal aan een eind komen, is leven niet leuk. Alles gaat trager, je hebt nergens zin in en je denkt dat je nooit meer gelukkig zal zijn zonder die bepaalde persoon in je leven. Ik was op, leeg en dacht dat het allemaal geen zin meer had. Mijn leven was voorbij; van dag op dag was ik een beetje gestorven. Natuurlijk, zoals velen dat doen, hebben we het toch nog “opnieuw geprobeerd”, maar dat was verloren moeite.

Een dag zonder hem leek een maand te duren, een maand een jaar, een jaar een eeuw. Mijn leven was het mijne niet meer; alsof ik hem nodig had om te kunnen ademen. Afhankelijk was ik, opgesloten in mezelf.

Toch brak die geweldige dag aan; ik wou over hem geraken. Dit kost natuurlijk energie, bloed, zweet, tranen en soms zelfs een beetje geld. Makkelijk is dit natuurlijk nooit, maar het is noodzakelijk als je verder wil met je leven en nieuw geluk tracht te vinden.

Aangezien ik een tijdje bij hem had gewoond en we elkaars kleren droegen, had ik nog veel van zijn spullen. Elke dag zag ik ze, hij was nog een beetje bij me… Dit moest veranderen. Ik heb zijn rommel teruggebracht en de mijne weer opgehaald. Het was een laatste afscheid; kusje, knuffel maar vooral veel stilte. Toen ik naar buiten ging keek ik om… Het was hopelijk de laatste keer dat ik hem, met de gevoelens die ik had, zou zien staan in de deuropening. Sowieso houden we voor altijd van mekaar.

Het was nu tijd om verder te gaan en de draad weer op te pikken en mijn eigen leven weer te leiden. Daar ben ik nu nog druk mee bezig, aangezien ik nog maar enkele weken geleden het afscheid nam dat ik net beschreef. Ik hoop dat meerdere mensen eens de eerste (maar tegelijk ook de laatste stap) zullen nemen. Misschien wat advies?

Het is altijd belangrijk dat je ook effectief gelooft dat je dit kunt. Elke dag biedt nieuwe kansen… Grijp die dan ook. Sowieso is het ook handig als je de kans grijpt om alle contact te verbreken. Je kan dit rustig aan doen, of héél abrupt. Spreek er misschien eens over met je ex, aangezien het toch een serieuze beslissing is. Natuurlijk kies jij zelf of je het contact verbreekt, wat er ook gezegd wordt.

Deze “getting over it”-periode draait om jou en jij hebt dan ook de touwtjes in handen. Een nieuwe hobby of eens iets leuk en spannend plannen kan wonderen verrichten. Ga zwemmen, lopen of desnoods een gevechtssport beoefenen om stoom uit te blazen. Boek een middag in een schoonheidssalon of ga lekker uit eten met vrienden. Neem tijd voor jezelf en praat eens wat bij met die vrienden… Je gedachten zetten is geweldig, aangezien je niet aan je ex denkt. Zo bewijs je dat hij/zij niet nodig is om plezier te hebben.

Het is trouwens ook niet verkeerd om je emoties te tonen. Huilen en schreeuwen luchten zelfs enorm op. Werk je problemen wel niet uit op vrienden, zij kunnen niets veranderen aan de situatie. Je bent niet de enige hoor, geschiedenis ga je alvast niet schrijven. Dit is gewoon één van die minder leuke situaties in het leven.

Verder ga je zeker niet komen als je enkel maar denkt aan hoe fijn het was samen… Maak eens een lijstje van alle dingen die je niet leuk vond. Schrijf stomme opmerkingen op die je stiekem hebt onthouden. Zo kom je er achter waar hij/zij alvast niet voor jou gemaakt is.

Het laatste dat je zeker moeten weten is het volgende; seks met je ex is niet goed. Aangezien er altijd nog wel emoties of gevoelens gaan zijn, is er ongelooflijk veel kans op verwarring. Er zijn nog véél leukere mensen waar je ook seks mee kan hebben. Enkel seks moet niet, het mag ook meer zijn… Ontmoet nieuwe mensen, maak vrienden en kom weer buiten. Zo wordt je sterker van deze ervaring, ga je meer van jezelf houden en misschien weer van iemand anders?

Ik en andere groten der aarde maakten het mee; we kregen bakken kritiek over ons heen nadat we onze eerlijke, gegronde maar vooral geniale hersenspinsels publiceerden. Logisch is dit, aangezien er veel mensen de moeite niet doen om iets te begrijpen en al snel op de “hate”-knop duwen. Ook de “gossip”-knop is overgebruikt. Nadat ik mijn vorige column-post online zette, merkte ik dat mensen het nodig vonden om hier ook terug op te reageren.

Het is dan ook niet zozeer over het feit dat mensen hun mening hebben gegeven over wat ik schreef dat ik het nu wil hebben, maar wel over het feit dat ik door mensen die mij niet echt kennen mij plots termen als “nep” en “overdrijver” naar het hoofd smijten. Het is zo dat er meerdere mensen mijn column verkeerd hebben opgevat. Wat zij er van maakten? Ik vermoed iets als dit…

Hallo, ik ben Wolfgang. Ik ben een preutse jongeman die niet van het leven kan genieten. Dit is dan ook de reden waarom ik mensen die zich wel amuseren door zich te plooien naar de normen die de maatschappij opstelt geen geluk gun. Ik hou niet van seks, feesten, make-up, drank en drugs. Erger zelfs, ik haat seks, feesten, make-up, drank en drugs. Ik ben er radicaal tegen. Liefst van al snij ik mezelf en hoop ik dat anderen lijden. Was iedereen maar zoals ik… Everybody loves me.

Ehh, oke. Dat is misschien nogal overdreven… Maar zo kom ik bij het volgende; ik overdrijf blijkbaar. Ja, sommige dingen die ik in mijn vorige column zei waren misschien wat hard en extreem. So what? Het is een column, geen opstel. Het moet ietwat grappig zijn en ook nog leuk zijn om te lezen. Als het enkel mijn mening was of een informatieve tekst was het even tof als het nieuwe lief van je ex.

Dan, het “seks, feesten, make-up, drank en drugs”- gedeelte.

Ik hou van extravagante verkleedpartijtjes, feesten, mode, make-up, comazuipen en niet meer goed weten wat ik doe. Dat is nu eenmaal mijn ding; ik hou van aandacht en dingen doen die de rest niet zo leuk of normaal vind. Daar komt ook nog eens bij dat ik verdomme 18 jaar ben en het recht heb om te doen wat ik wil. Dat betekent helemaal niet dat ik een stoere rebel ben die zijn middelvinger opsteekt naar oude mensen en zich enkel wenst te kleden met vodden. Ik heb totaal geen probleem met mijn seksualiteit of met mij uit te drukken op manieren die misschien niet zo logisch lijken. Leer me gerust kennen of bekijk mijn foto’s eens op Gaylog of Facebook, je zal wel merken wat ik bedoel.

www.gaylog.com/wolfgang

Anyways, het is dus belangrijk dat nu duidelijk is dat er totaal niets klopt van het beeld dat sommigen plots van me hebben nadat ze mijn column hebben gelezen. Er staat nergens in dat ik mensen met teveel bronzing-spray en dergelijke dingen haat? Dat zijn gewoon voorbeelden die ik aanhaalde om mijn punt te verduidelijken.

Ik wou een zin beginnen met “Besluit?”, maar dat zou ongelooflijk formeel zijn. Wat ik echt wil is gewoon dat meerdere mensen eens gaan nadenken over wie ze zelf echt willen zijn. Wil ik een kloon zijn? Wil ik er uit zien zoals alle anderen om er bij te horen? Jij beslist.

Ps; aan degenen die me dan toch willen haten of roddelen over mij… Gewoon doen! Ik blijf bekend, jij amuseert je; iedereen gelukkig!

Wolfgang, over and out.

Oh my Gay of andere verwijfde uitspraken. Vreselijk vind ik ze. Vreselijk vind ik het ook om een club binnen te stappen en me te moeten wurmen door een doolfhof van verwijfde jongens, leeftijdscategorie 15-30. Hatelijk is het pas om een deur open te doen en meteen duizend scherpe blikken te krijgen. Weliswaar komen die blikken van diezelfde verwijfde jongens. Ieder van hen heeft hetzelfde terracotta-kleurtje en het lijkt alsof ze allemaal samen zijn gaan winkelen. Dezelfde outfits zie ik overal, misschien met een kleurverschil hier en daar. Het is natuurlijk zo dat de ene zijn terracotta-kleurtje toch wat lichter is dan het kleurtje van de andere, en dat vloekt natuurlijk met een blauwe jeans.

Oke, even serieus; ik heb niets tegen verwijfde jongens. Zelf ben ik ook niet extreem mannelijk en enorm ijdel. Toch is er een duidelijk verschil tussen mij en deze stereotype “gays”, om het zo te noemen. Ik doe mijn ding, weiger me aan te passen of de “regels” te volgen die blijkbaar al een hele tijd geleden opgesteld zijn én ik geef er geen fuck om. Het kan me écht niets schelen of ze met me lachen, of me een freak vinden.

Ik geniet er nu eenmaal van als ik lelijke blikken krijg als ik weer eens groen haar heb. Evenveel geniet ik ervan als mensen me na roepen omdat ik kleren draag die er uitzien alsof ze ooit al eens verbrand zijn geweest. Extravagante kledij, haarverf, make-up en toestanden; ik kan er niet zonder! Ik geef het toe! Genade! Maar moet ik daarom zo’n nicht zijn en me ook zo gedragen?

Wèl, ik ben een beetje rond de pot aan het draaien. Zal ik toegeven waar ik me echt aan stoor? Waar ik me echt blauw aan erger? Het feit dat alle homo’s rond me zich maar ergeren aan het feit dat ze “gediscrimineerd worden” en niet “gerespecteerd voor wie en wat ze zijn”. Seriously; shut the fuck up. Ja, ik ben homo. Ja, de maatschappij discrimineert holebi’s nog steeds.

Ja, jullie discrimineren mekaar zelfs. Ja, het is deels “eigen schuld, dikke bult” dat jullie niet aanvaard worden. Hang eens minder vaak de relnicht uit en probeer eens anderen te accepteren. Of ze nu een terracotta-kleurtje hebben of lijkbleek zijn, Chanel dragen of een tweedehandse gepimpte jeans met gaten in. Je komt enkel maar dommer over als je met mij of iemand anders met inhoud lacht, maar je maakt die dag misschien een “leuke” of “grappige” indruk bij je vrienden. (Als je ze al echt vrienden kunt noemen. Hiephoi, de leegheid van je bestaan!)

Darling, ik maak de andere 364 dagen een indruk. Of die nu negatief of positief is, i don’t care.
Ik doe mijn ding, niet het jouwe.

Je zal nog van mij horen, Wolfgang isn’t finished just yet.