Over de persoon geraken waar je zo lang mee samen was; de persoon met wie je zo lang was. De persoon die nu eenmaal je leven leuker maakte, de persoon met wie je het bed zo vaak deelde.

Niet altijd makkelijk, maar het is verdomme nodig. Als je na een relatie van drie jaar (inclusief een poosje samenwonen) weer op eigen benen staat omdat alle mooie dingen nu éénmaal aan een eind komen, is leven niet leuk. Alles gaat trager, je hebt nergens zin in en je denkt dat je nooit meer gelukkig zal zijn zonder die bepaalde persoon in je leven. Ik was op, leeg en dacht dat het allemaal geen zin meer had. Mijn leven was voorbij; van dag op dag was ik een beetje gestorven. Natuurlijk, zoals velen dat doen, hebben we het toch nog “opnieuw geprobeerd”, maar dat was verloren moeite.

Een dag zonder hem leek een maand te duren, een maand een jaar, een jaar een eeuw. Mijn leven was het mijne niet meer; alsof ik hem nodig had om te kunnen ademen. Afhankelijk was ik, opgesloten in mezelf.

Toch brak die geweldige dag aan; ik wou over hem geraken. Dit kost natuurlijk energie, bloed, zweet, tranen en soms zelfs een beetje geld. Makkelijk is dit natuurlijk nooit, maar het is noodzakelijk als je verder wil met je leven en nieuw geluk tracht te vinden.

Aangezien ik een tijdje bij hem had gewoond en we elkaars kleren droegen, had ik nog veel van zijn spullen. Elke dag zag ik ze, hij was nog een beetje bij me… Dit moest veranderen. Ik heb zijn rommel teruggebracht en de mijne weer opgehaald. Het was een laatste afscheid; kusje, knuffel maar vooral veel stilte. Toen ik naar buiten ging keek ik om… Het was hopelijk de laatste keer dat ik hem, met de gevoelens die ik had, zou zien staan in de deuropening. Sowieso houden we voor altijd van mekaar.

Het was nu tijd om verder te gaan en de draad weer op te pikken en mijn eigen leven weer te leiden. Daar ben ik nu nog druk mee bezig, aangezien ik nog maar enkele weken geleden het afscheid nam dat ik net beschreef. Ik hoop dat meerdere mensen eens de eerste (maar tegelijk ook de laatste stap) zullen nemen. Misschien wat advies?

Het is altijd belangrijk dat je ook effectief gelooft dat je dit kunt. Elke dag biedt nieuwe kansen… Grijp die dan ook. Sowieso is het ook handig als je de kans grijpt om alle contact te verbreken. Je kan dit rustig aan doen, of héél abrupt. Spreek er misschien eens over met je ex, aangezien het toch een serieuze beslissing is. Natuurlijk kies jij zelf of je het contact verbreekt, wat er ook gezegd wordt.

Deze “getting over it”-periode draait om jou en jij hebt dan ook de touwtjes in handen. Een nieuwe hobby of eens iets leuk en spannend plannen kan wonderen verrichten. Ga zwemmen, lopen of desnoods een gevechtssport beoefenen om stoom uit te blazen. Boek een middag in een schoonheidssalon of ga lekker uit eten met vrienden. Neem tijd voor jezelf en praat eens wat bij met die vrienden… Je gedachten zetten is geweldig, aangezien je niet aan je ex denkt. Zo bewijs je dat hij/zij niet nodig is om plezier te hebben.

Het is trouwens ook niet verkeerd om je emoties te tonen. Huilen en schreeuwen luchten zelfs enorm op. Werk je problemen wel niet uit op vrienden, zij kunnen niets veranderen aan de situatie. Je bent niet de enige hoor, geschiedenis ga je alvast niet schrijven. Dit is gewoon één van die minder leuke situaties in het leven.

Verder ga je zeker niet komen als je enkel maar denkt aan hoe fijn het was samen… Maak eens een lijstje van alle dingen die je niet leuk vond. Schrijf stomme opmerkingen op die je stiekem hebt onthouden. Zo kom je er achter waar hij/zij alvast niet voor jou gemaakt is.

Het laatste dat je zeker moeten weten is het volgende; seks met je ex is niet goed. Aangezien er altijd nog wel emoties of gevoelens gaan zijn, is er ongelooflijk veel kans op verwarring. Er zijn nog véél leukere mensen waar je ook seks mee kan hebben. Enkel seks moet niet, het mag ook meer zijn… Ontmoet nieuwe mensen, maak vrienden en kom weer buiten. Zo wordt je sterker van deze ervaring, ga je meer van jezelf houden en misschien weer van iemand anders?

Een aantal foto’s van sexy mannen op de fles, het moet ongetwijfeld een gat in de markt zijn volgens een Spaanse wijnhandelaar. Die kwam op het idee om een soort wijn te ontwikkelen, om zich vooral tot de homo’s te richten.

Je hebt voorlopig de keuze uit een drietal wijnen. Met de foto’s van de halfnaakte mannen wil de fabrikant je tot een hogere extase brengen. De leuze achter een fles luidt als volgt : “sluit je ogen en lik het siroop van deze man”. Hieruit zou dan een stevige vrijpartij moeten volgen. Kunnen we het dan als een aphrodisiacum beschouwen?

Zoals met vele nieuwe ”homo-producten”, wil men vooral de tolerantie nog eens in de verf zetten. Bovendien verbindt de handelaar er zich toe een deel van de winst af te staan aan goede doelen.

Het is vandaag de dag minder duidelijk dan ooit wie er nu echt homo is, en wie niet. Steeds meer tieners experimenteren met tijdelijke of eenmalige relaties met personen van hetzelfde geslacht.

Volgens Ritch Savin-Williams — een ontwikkelingspsycholoog van Cornell University, uit Ithaca, New York, die zich bezighoudt met het bestuderen van holebi’s — tast dit gebrek aan duidelijke definities het kiezen van deelnemers voor studies aan, alsook de gemiddeldes over het aantal holebi’s in de samenleving.

Zo lopen die gemiddeldes ondertussen al uit van 1% tot 21%, omdat veel jongeren het wel hebben over romantische of seksuele handelingen met partners van hetzelfde geslacht, maar zichzelf toch niet als homoseksueel bestempelen.

Savin-Williams beschrijft verscheidene studies waarin tieners hun seksuele geaardheid moeten categoriseren, en illustreert de moeilijkheden die daarbij de kop opsteken. Zo omschrijven sommigen zich als “voor het grootste deel heteroseksueel”.

Eén welbepaalde studie komt daardoor in de problemen. Waar vroeger aangetoond werd dat een deel van de holebi-jongeren meer geestelijke problemen had, kan dit resultaat nu niet meer herhaald worden. Of dit nu komt doordat de geestelijke gezondheid van holebi-jongeren de laatste jaren daadwerkelijk verbeterd is, of door de dubbelzinnigheid van de terminologie die seksuele geaardheid moet omschrijven, is niet duidelijk.

Bron: JAYSON, S., USA Today, Among teens, who’s gay is less clear than in past, 07/08/2009. (http://www.usatoday.com/news/health/2009-08-07-gay-teens_N.htm)

Couture kost geld, dat weet iedereen. Maar wie koopt er überhaupt nog couture als er geen geld meer is? Modemagazine Vogue gaf YouGov de opdracht uit te zoeken hoe Voguelezeressen, fashionista’s in hart en nieren, tegenwoordig omgaan met mode en beauty nu de recessie genadeloos beslag heeft gelegd op onze uitgaven.

De ‘slachtoffers van de hedendaagse recessie’ worden ingedeeld in drie verschillende categorieën:

• The Die-Hards: Zij zijn financieel zeker; moeten er kost wat kost goed uitzien, maar zijn er zich tevens van bewust dat anderen in een minder comfortabele positie kunnen verkeren. Zij zoeken naar kwaliteit en focussen zich op vertrouwde, gekende merken.

“Ik voel de recessie niet zozeer economisch, maar merk toch dat er een neergaande trend aan de gang is. Het is duidelijk dat in tijden van crisis mode minder belangrijk is.”

• The New Modests: Zij shoppen ‘verstandiger’ dan vroeger en gaan op zoek naar meer veelzijdige producten.

“Ik koop tegenwoordig meer kwaliteitsvolle producten, die ik koester en waarvan ik weet dat ik ze lang zal kunnen dragen.”

• The Reformed: Zij zijn diegenen die vandaag de dag eerder zuinig omspringen met hun geld. Zij geven minder uit aan fashion en beauty, maar blijven wel een fundamentele nood om er gewoon goed uit te zien handhaven.

“Ik denk tegenwoordig toch twee keer na vooraleer ik iets koop. Aan een aankoop gaat dan ook de nodige research vooraf.”

Het onderzoek  bevestigt dat de luxe-consumenten zuiniger én kieskeuriger shoppen dan voor de crisis. Desondanks, worden de trends nog steeds gevolgd.

Stephen Quinn, publishing director van VOGUE. “Het zijn ruwe tijden. Maar de markt is niet dood. Ondanks de recessie willen vrouwen er goed uitzien. Ze geven nog steeds geld uit aan mode, beauty en luxe.”

“It’s okay to be redundant… it’s not okay to look redundant!”

Al een tijdje circuleerde binnen de Britse modewereld het gerucht dat de ondertussen 19-jarige Emma Watson het nieuwe gezicht zou worden van Burberry’s 2009/10 herfst -en wintercollectie.

Het gerucht werd een goede maand geleden uiteindelijk bevestigd. Dat Emma als actrice geweldig is, heeft ze ondertussen al zes keer kunnen bewijzen in de Harry Potterfilms, maar als nieuw gezicht van het immens populaire Britse fashion label Burberry, werd blijkbaar nog aan haar getwijfeld.

De Britse modewereld (en elke andere fashionist die het ‘Burberry Check’ van zijn kasjmier sjaal in het hart draagt) haalde echter opgelucht adem wanneer de eerste foto’s verschenen. Met donkere smoky eye-make up en windverwaaid haar lijkt Emma Watson helemaal niet meer op het jonge, eerder kwetsbare, tovenaarsheldinnetje uit Harry Potter. Emma zet een gesofisticeerde en volwassen look neer, en draagt het merk met ongeziene trots en zelfzekerheid.

Watson, die sinds haar Harry Potterdebuut evolueerde van onschuldig stadsmeisje tot leidend stijlicoon, trok een tijdje geleden de aandacht van Burberry’s creative director Christopher Bailey. “Omdat ik Emma Watson al een tijde ken én bewonder, was zij een logische keuze voor deze campagne. Emma heeft een klassieke schoonheid, een groots karakter en een moderne persoonlijkheid. Door haar charme, intellect en briljant gevoel voor humor, leek de hele shoot een gezellige picknick op de Thames.”, aldus Bailey.

Emma Watson heeft met de Burberrycampagne de eerste noot gezet voor een veelbelovende modellencarrière. Watson maakt haar mannelijke (wat je tegenwoordig mannelijk noemt…) collega-modellen deel van het decor; met een genadeloos sterke blik trekt ze alle aandacht naar zich. Chapeau voor Emma!

www.burberry.com

Ongeveer iedereen kent de ‘body mass index’ (BMI), de meest gebruikte formule om te berekenen of je te mager of te dik bent. Maar, zo beweert nu Keith Devlin, Amerikaans wiskundige met faam, de BMI is niet betrouwbaar.

Je BMI = je gewicht (in kilo) gedeeld door het kwadraat van je lichaamslengte (in meter). Weeg je 70 kilo en ben je 1,78 meter lang dan heb je een BMI van 22. Tussen 20 en 25 is een perfecte BMI, beneden 15,5 is er sprake van ondergewicht, boven 25 van overgewicht, boven 30 van zwaarlijvigheid of obesitas.

Devlin is niet de eerste wetenschapper die de waarde van de BMI in vraag stelt. Steeds vaker benadrukken wetenschappelijke en medische kringen dat de BMI geen perfecte meter is. Vooral omdat hij individuele verschillen in de lichaamsbouw, meer bepaald de verhouding spier-, bot- en vetweefsel, niet meerekent.

Hoe dan ook zal de BMI, bij gebrek aan beter, nog niet vlug in onbruik geraken. Maar het berekenen ervan kan je best aanvullen met het meten van je buikomtrek. Vooral het diepe buikvet is belangrijk i.v.m. hart- en vaatziekten, suikerziekte en kanker. Je buikomtrek meet je met een lintmeter, 2 centimeter onder je onderste rib, terwijl je uitademt. Een buikomtrek beneden 94 cm voor mannen, beneden 80 cm voor vrouwen is prima, boven 102 cm resp. 88 cm is problematisch.

De body-mass-index wordt ook wel de ‘Quételet-index’ genoemd, naar de Gentse wiskundige Adolphe Quételet (1796-1874) die hem zo’n 200 jaar geleden ontwikkelde.