
Oh my Gay of andere verwijfde uitspraken. Vreselijk vind ik ze. Vreselijk vind ik het ook om een club binnen te stappen en me te moeten wurmen door een doolfhof van verwijfde jongens, leeftijdscategorie 15-30. Hatelijk is het pas om een deur open te doen en meteen duizend scherpe blikken te krijgen. Weliswaar komen die blikken van diezelfde verwijfde jongens. Ieder van hen heeft hetzelfde terracotta-kleurtje en het lijkt alsof ze allemaal samen zijn gaan winkelen. Dezelfde outfits zie ik overal, misschien met een kleurverschil hier en daar. Het is natuurlijk zo dat de ene zijn terracotta-kleurtje toch wat lichter is dan het kleurtje van de andere, en dat vloekt natuurlijk met een blauwe jeans.
Oke, even serieus; ik heb niets tegen verwijfde jongens. Zelf ben ik ook niet extreem mannelijk en enorm ijdel. Toch is er een duidelijk verschil tussen mij en deze stereotype “gays”, om het zo te noemen. Ik doe mijn ding, weiger me aan te passen of de “regels” te volgen die blijkbaar al een hele tijd geleden opgesteld zijn én ik geef er geen fuck om. Het kan me écht niets schelen of ze met me lachen, of me een freak vinden.
Ik geniet er nu eenmaal van als ik lelijke blikken krijg als ik weer eens groen haar heb. Evenveel geniet ik ervan als mensen me na roepen omdat ik kleren draag die er uitzien alsof ze ooit al eens verbrand zijn geweest. Extravagante kledij, haarverf, make-up en toestanden; ik kan er niet zonder! Ik geef het toe! Genade! Maar moet ik daarom zo’n nicht zijn en me ook zo gedragen?
Wèl, ik ben een beetje rond de pot aan het draaien. Zal ik toegeven waar ik me echt aan stoor? Waar ik me echt blauw aan erger? Het feit dat alle homo’s rond me zich maar ergeren aan het feit dat ze “gediscrimineerd worden” en niet “gerespecteerd voor wie en wat ze zijn”. Seriously; shut the fuck up. Ja, ik ben homo. Ja, de maatschappij discrimineert holebi’s nog steeds.
Ja, jullie discrimineren mekaar zelfs. Ja, het is deels “eigen schuld, dikke bult” dat jullie niet aanvaard worden. Hang eens minder vaak de relnicht uit en probeer eens anderen te accepteren. Of ze nu een terracotta-kleurtje hebben of lijkbleek zijn, Chanel dragen of een tweedehandse gepimpte jeans met gaten in. Je komt enkel maar dommer over als je met mij of iemand anders met inhoud lacht, maar je maakt die dag misschien een “leuke” of “grappige” indruk bij je vrienden. (Als je ze al echt vrienden kunt noemen. Hiephoi, de leegheid van je bestaan!)
Darling, ik maak de andere 364 dagen een indruk. Of die nu negatief of positief is, i don’t care.
Ik doe mijn ding, niet het jouwe.
Je zal nog van mij horen, Wolfgang isn’t finished just yet.